NOSTALJİ KIRILMASI-I « Elazığ Haber | Elazığ Fırat Gazetesi

NOSTALJİ KIRILMASI-I

Bu haber 30 Mayıs 2020 - 8:04 'de eklendi ve kez görüntülendi.

Yer Şanlıurfa Eyyübiye. Mevsimlerden kış, Aralık 2018. Yurt turnemiz kapsamında okullarımızı ziyaret edip gençlerimizle buluşuyoruz. Okulun önünde aracı durdurduk. Asistanların araçtan dosyamı almasını beklerken gözüm okul kapısının hemen karşısında oturmuş yaşlı bir adama ilişti. Ağlıyordu. Bu yaştaki adam neden bu kadar içli ağlar diye sorarken kendime, kendimi adamın karşısında diz çökmüş bir şekilde sohbet ederken buldum;

“Amca, neden ağlıyorsun?”

Bozuk bir Türkçe ama iliklerime kadar işleyen bir samimiyetle bana baktı. Gözleri sırılsıklam olmuş, akan yaşlar bembeyaz sakallarını ıslatmıştı;

“Oğul” dedi.

“Abdest alıyordum. Tüm azalarımı sıcak suyla yıkadım. Ama..” dedi bu kez sol ayağını göstererek; “aha bu ayağıma sıcak su kalmadı, kalkıp gidip getiremedim de”

“Ben” dedi derin bir iç çekerek.

“Soğuk suyla yıkadığım bu ayağın hesabını Rabbime nasıl veririm”

Hava buz gibi soğuktu ama ben başımdan aşağı kaynar sular boşalmış gibi yandım bu sözlerle. Elimi dizine koyup gayri ihtiyari kekeleyerek; “Rabbim sizin gibi değerlerimizi başımızda eksik etmesin” derken gelen bir gürültüyle kafamı kaldırdım. Eşi olduğunu sonradan öğrendiğim yaşlı bir teyze, sobanın kovasına odun yerleştiriyor ama odunu kovaya koymadan önce yere sertçe birkaç kez vuruyordu.

Onun duyabileceği bir sesle;

“Annem” dedim. “Neden odunları öyle vuruyorsun yere?”

Kafasını dahi kaldırıp bana bakmadı ama verdiği cevap iliklerime kadar titretti beni;

“Odunların üzerinde böcekler rızkını arıyor. Yere vuruyorum ki, buraya düşüp sobada yanmasınlar”

Beynim çatlarcasına düşünüyor.

Böylesine naif, böylesine farkında, böylesine samimi ve böylesine iliklerine kadar teslim olmuş insanlardan yeni doğmuş bir kedinin gözlerini oyan, yavru bir köpeğin ayaklarını kesen, çalamadığı ineği bıçaklayan, içindeki canlıları zerrece düşünmeden dünya hırsıyla ormanlar yakan, bir anneyi çocuğunun gözü önünde katleden bir toplum nasıl türedi ve biz bu hale nasıl geldik?

Evet, mazideki güzel günlere kaçıp sahte bir rahatlama hissiyle ne sorumluluklarından kurtulabilir, ne de bugünün problemlerini çözebiliriz biliyorum. Kabul ediyorum, nostalji kavramı bir istikamet kırılmasıdır. Ama günümüzdeki 18 yaşındaki genç kızımız, delikanlımız dahi bu kırılmanın yansıması içinde kaybolan benliğini arıyorsa ortada çok ciddi bir sorun var demektir.

Zira gün geçmiyor ki okuduğum yazılarda, yaptığım alalade bir sohbetlerde dahi  “geçmişe hasret”in izlerini görmeyeyim. Kimisi ah çocukluğum diyor. Kimisi ahhhh çekiyor en derininden “asr-ı saadette yaşasaydım” diyor. Elbette ki, bugünü kurtaracak doğru davranışları getirmek için maziye gitmek gerekebilir. Bu niyetle yapılan bir gidiş, dönüşü olan bir gidiştir. Ama nostalji tam da maziye göçüp kalmaktır.

Demek ki bizim maziye dair duyarlılığımız, niyetimize göre istikamet üzere yol almamıza da vesiledir, nostaljiye düşüp istikamet kırılmasına uğramamıza da…

Çünkü, sahte bir rahatlama hissi vardır geçmiş özleminde. Sürekli dillendirilen, hayal edilen geçmiş, çaresizliğin, ümitsizliğin, edilgenliğin ve tembelliğin üzerini örtme çabasından başka bir şey değildir aslında bu.

Müslümanlar olarak biz de sıkça düşüyoruz nostalji tuzağına. Asr-ı Saadet’te yaşasaydık, Osmanlı zamanında olsaydık her şey daha iyi olacakmış gibi geliyor. Oysa Allah, hikmetine binaen bizi burada, bu zamanda yarattı. Yani çocuğuyla, genciyle, yaşlısıyla bir altın çağımız olacaksa; o, bugünümüzde saklı. Hiç bir güç giden zamanı geri getirmeye muktedir değildir. Zamanı durdurma gücü de verilmemiştir kimseye.

Dolayısıyla biz, bu geçmişe özlem denilen hastalığı yok etmediğimiz sürece yarınlara sağlıklı ulaşamayacağımız kanaatindeyim.

Tüm bunları neden anlattım?

Bugün 30 Ağustos… Yıllar önce her karışı şehit kanı ile sulanan bu mümbit toprakların kurtuluşunu kutluyoruz. Ama bayramlar aynı zamanda bir muhasebe gerektirmez mi geçmişe dair?

Var mısınız ahvalimizi sorgulamaya?

Güzelim coğrafyamızda akrabadan öte yaşanan komşuluk ilişkileri, mahalle sohbetleri, bir vücudun azalarıymışcasına dorukta yaşanan muhabbet, tarihin tozlu raflarında yerini alırken uğradığımız bu müthiş bilinç kaybı; tek merkezden servis edilen ve hafızalarımızı topyekûn yok eden bir kültürsüzlük dalgasının işgal etmesi ile de zirveye ulaşmış durumda…

Sahip olduğumuz insanî değerler erozyona uğramaya yüz tutmuş, sınırsız bir dünyevileşme tüm benliğimizi esir almış; bireysellik, bencillik, çıkarcılık, çekememezlik ve tahammülsüzlük gibi olumsuz değerler ilişkilerimizde en ön sıradaki yerini almakta gecikmemiş; bütün bu beşeri zaaflar da toplumumuzda mutsuz, umutsuz, olumlu düşünemeyen ve paylaşamayan kişilerin sayısını artırarak yazık ki bugün hedefine ulaşmış durumda.

Parkta yatan kimsesizler, sahillere vuran cesetler, açlıktan ölen ve soğuktan donarak can veren insanlar, toplumun büyük bir kesiminde baş gösteren geçim sıkıntısı ve yetememe telaşı, arşa yükselen ağıtlar, yanan ve yakılan yürekler, gözleri sadece bir resim karesine mahkum bırakılmış bağrı yanık anneler de ulaşılan bu hedefteki en önemli resim kareleri olarak göze çarpıyor. (Devam Edecek)

Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu
Muhammed Rıdvan Sadıkoğlumuhammedridvansadikoglu@elazigfirat.com

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok

YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.