Kalptir Taşıdığımız

Kalbimi kırdın dedim ona. Hiçbir şey yapmamış gibi davranıyordu çünkü. Elimde kanıt olarak can parçaları vardı, gözyaşları. Tonlarca hüzün vardı yüreğimde, kirpiklerim dahi hüzne bandırılmıştı.

Onun umrunda mıydı?

Şen kahkahası eksik olmazdı.

Takmazlığı, aldırmazlığı, umursamazlığı…

Değil ben dünya yansa kılını kıpırdatmazdı.

Ben mi kalbini kırdım? Diye cevapladı. Tecahüliarif yapıyordu. Beni çok saf sanıyordu. Anlamadığı ona karşı sonsuz bir kredimin olduğuydu. Yanlışlarını hoş gördüğümdü, hatalarını düzeltmeye çalıştığımdı.

Gökyüzünün maviliğinde gri bulutlar da olur bazen, yemyeşil bir bahçede kurumuş yerler de olur. Ama o kalbimi nişan aldı bu kez, canımı…

Evet, sen kırdın. Tam da ortasından hem de, dedim. O hiç uğramadığın, uğradığında da kalmadığın, kaldığında da dokunmadığın kalp! Sana sedef olan kalbi kırdın.

Kabul etmiyorum bunu, dedi ve ekledi: Hem sen benim neyimsin, kimimsin? O böyle pervasızca konuşunca bir daha vuruldum.

Sus! dedim, daha fazla kırmaya hakkın yok beni. Gözlerimde yaşlar boşalmaya başladı sandım ki gök ağlıyor. Bir dağ dümdüz oluyor sandım yüreğimmiş meğer yerle bir olan.

Kalptir taşıdığım çeyiz sandığı mı bildin. Candır taşıdığım cam mı zannettin. Attığın taşlar yetmez mi? Kırılmaz diye mi düşündün kalbimi?

İçim bombalanmış bir şehir gibiydi. Enkazlar vardı. Can adına hiçbir şey kalmamıştı. Ne öten bir kuş vardı yüreğimde, ne açan bir çiçek…

Her taraf ölüceydi ve halim niceydi. Gündüzüm dahi geceydi.

Sen sus dediğin için susmuyorum kendim istediğim için susuyorum, dedi ukalaca. Aşk fukarası dedim içimden. Aklı ukala ama kalbi fukara…

Duvara istediğiniz kadar su verin çiçek açar mı? Göğe istediğiniz kadar fırça sallayın maviliğini kaybeder mi? Denize istediğiniz kadar taş atın, dalgasını geçer mi?

Akıntıya karşı kürek çekiyordum. Beni sevmediği her halinden belliydi. Özlemediği…

Bana ilgi duymadığı… Yanmadığı… Ben ise perişandım. Çiçek bahçem talan edilmişti.

Kalemim hüzün hokkasından çıkmıyordu. Her damlası hüznü yazıyordu ve haykırıyordu. Yüreğimin her sathı onun vermiş olduğu elemle kanıyordu. Yüzlerce, binlerce nokta vardı yüreğimde ve her nokta bir kurşun yarası gibiydi.

Kalptir taşıdığım paramparça olmaz mı sandın? Dönüp de bakma geriye sakın, mendil olup da gözyaşımı silme! Merhem olup da yarama sürülme! İnsanız neticede duvar mı bildin? Güldüğüme bakıp da sanma mutluyum, sirkte palyaço mu zannettin?

Suskunluğunu alıp gitti yanımdan.

Yüreğim kanıyordu oysa.

Canım yanıyordu.

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Gürhan Gürses - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Elazığ Fırat Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Elazığ Fırat Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Haber ajansları tarafından servis edilen tüm haberler Elazığ Fırat Gazetesi editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Elazığ Fırat Gazetesi değil haberi geçen ajanstır.